یخنوردی بر روی آبشار «نوا» در استان مازندران

مورخه  ۱۷ بهمن ماه دو تن از اعضای باشگاه قاجر طبق برنامه زمانبندی شده شش ماهه دوم بر روی آبشار «نوا» یخنوردی نمودند.

گزارش برنامه در ادامه مطلب..

گزارش فنی برنامە یخنوردی بر روی آبشار “نوا”

روز چهارشنبە ۱۶ بهمن‌ماە ساعت ۱۸بە همراە رحمان مرادیانی از قروه به مقصد پلور حرکت کردە و پس از صرف شام در تهران، ساعت ۱:۳۰ بامداد روز پنجشنبە ۱۷ بهمن بە قرارگاە فدراسیون میرسیم. به علت برگزاری کمپ آموزشی یخنوردی و درای‌تولینگ و استقرار نفرات حاضر در این کمپ آموزشی در قرارگاە، درب ورودی ساختمان باز بودە و ما توانستیم وارد ساختمان شدە و در یکی از اتاق‌های شلوغ عمومی چند ساعتی را استراحت کنیم تا فردا صبح بە سمت آبشار برویم. خستگی ناشی از رانندگی شبانە و طولانی بودن مسیر باعث شد کە بدون لحظەای درنگ بە خواب عمیقی فرو رویم.

پنجشبه ۱۷ بهمن

ساعت  ۶:۳۰ رحمان را بیدار میکنم و بدون اتلاف وقت پایین رفتە تا صبحانە بخوریم. کم‌کم نفرات حاضر در کمپ آموزشی بیدار شدە کە در میانشان دو نفر از دوستان عزیزم از تهران و خراسان شمالی حضور دارند.

بعد از صرف صبحانە از دوستان خداحافظی کردە و بە سمت نوا حرکت میکنیم. ساعت ۸:۲۰ بە محل پارک ماشین میرسیم. لباسهایمان را تعویض نمودە، در هوایی مطبوع و دلنواز بە سمت آبشار حرکت میکنیم.

بعد از حدود ۴۰ دقیقه برفکوبی، بە پای آبشار میرسیم. آبشار نسبت بە سالهای قبل یخ کمتری دارد.

لوازم را آمادە کردە و راس ساعت ۹:۳۰ رحمان طول اول را سرطناب می‌رود. قسمت اول و ابتدای کار بە حدی یخ نازکی دارد کە نمیشود بر روی آن پیچ‌یخ نصب کرد،رحمان ناچار میشود از دیوارەی سنگی کمک گرفتە و از حفرەای حمایت میانی بگیرد. بعد از رسیدن رحمان بە کارگاە اول، من لوازم ضروری و تنقلات را در کولە ریختە تا با خود بە بالا حمل کنم و پس از آمادە شدن، اقدام بە صعود میکنم.بە کارگاە میرسم. در اینجا بخش اول آبشار بە پایان میرسد و برای آغاز بخش دوم و اصلی، باید حدود ۱۵ متر بە صورت آزاد صعود کرد تا بە پای آبشار اصلی رسید. البتە این قسمت نیازی بە حمایت ندارد اما باید با احتیاط از آن عبور کرد.

 شروع طول دوم باز هم رحمان سرطناب میرود. طول دوم سخت‌تر از طولهای اول و سوم میباشد. یاد اولین باری می‌افتم کە در همین جای امروز ایستادە بودم و بە آبشار با تردید بە قابل صعود بودن، نگاە میکرد. قبل از آن فیلم و عکس‌های زیادی را در فضای مجازی دیدە بودم اما واقعیت چیز دیگریست و انسان در مواجە با واقعیت‌هاست کە قابلیت  خود را نشان میدهد. آن سال در جوار اساتید بزرگ یخنوردی ایران در یک کلاس آموزشی بە مربیگری آقای ژروم از فرانسە، شرکت کردە بودیم تا تکنیک‌های صعود آبشاریخی‌های عمودی و دشوار را یاد بگیریم و مساٸل فنی مربوطە رو آموزش ببینیم. همەی این خاطرات مثل تکە فیلمی از ذهنم عبور میکرد در حالی کە رحمان پیچ اول را هم نصب کردە بود و من حواسم بیشتر در گذشتە بود.

یاد باد آن روزگاران یاد باد…

رحمان با تسلط و آرامش صعود میکند و من هم این پایین از صعود کردنش لذت میبرم. هر از گاهی سرم را بە عقب برگرداندە و بە تصویر بی‌نظیر دماوند نگاە میکنم.

آسمان در نهایت پاکی و جلا قرار دارد، حتی کوچکترین نسیم هم در آسمان وزیدن ندارد. بە خودم میگویم: امروز روز قلە و هرکسی امروز قلە را زیارت کند، قطعا تا آخر عمرش این روز را فراموش نمیکند.

اما این‌طرف صعود رحمان بە خوبی پیش میرود و در نهایت پس از ۵۰ متر توسط دو پیچ‌یخ کارگاە زدە و آمادەی حمایت کردن من میشود.

بدون اتلاف وقت شروع بە صعود میکنم و آرام آرام بالا میروم و پیچ‌یخ‌ها را جمع میکنم. بخاطر گرمای هوا، در قسمتهایی از سطح یخ آب جاری بودە و این قسمت‌ها یخ نرم‌تری دارد. بە کارگاە میرسم و استراحت کوتاهی میکنم.

قرارمان این بود کە تا همینجا صعود کنیم چون از پایین کە بە آبشار نگاە میکردیم، بە نظر می‌آمد کە قسمت انتهای آبشار یخ نازک و ناپایداری دارد و در بیشتر قسمت‌ها یخ کاملا ذوب شدە و ریسک صعود زیادی دارد اما با رسیدن بە اینجا و بررسی شرایط موجود، کنجکاوی و حس ماجراجویی همراە با رگەای از ریسک منطقی باعث شدە کە بە فکر ادامەی مسیر باشم.

آمادە صعود شده و کار را شروع میکنم. ابتدا چند متر صعود میکنم و یک پیچ‌یخ نصب میکنم. چند متر بالاتر بە یخ بسیار نازکی میرسم کە بە وضوح جریان آب پشت یخ را میبینم. استرس زیادی را تجربە میکنم و احساس میکنم با کوچکترین ضربە، کل آبشار فرو میریزد. ۱ متر بە عقب برمیگردم و در جای مناسبی یک پیچ‌یخ دیگر نصب میکنم و یکی از طنابها را داخل کوییک میزنم تا شکست طناب را بگیرم. شروع بە تراورس بر روی یخ نازک میکنم. بدون ضربە زدن و بە آرامی با کرامپون گیرە میگیرم و تبر را هوک میکنم و از ضربە زدن پرهیز میکنم.

ضربان قلبم بە شدت بالا رفتە است و فقط به صورت تعادلی تراورس میکنم. خوشبختانە بدون مشکل تراورس را رد کردە و بە قسمتی میرسم کە یخ خوبی دارد. یک پیچ یخ نصب میکنم و با نصب این پیچ یخ بە صورت اتوماتیک همەی فشار و استرس از بین میرود. سرم را برگرداندە و یک بار دیگر دماوند را نگاە میکنم و حسابی لذت میبرم. قسمت انتهایی یک ستون حدودا ۱۵ متری است کە بە آرامی از آن صعود میکنم و بە انتهای آبشار میرسم.

بدون توقف آمادەی حمایت میشوم و رحمان را حمایت میکنم تا بالا بیاید.

رحمان هم بعد از جمع کردن کارگاە صعود کردە و باهم در انتهای آبشار همدیگر را در آغوش میگیرم. دلمان میخواست کە مربی عزیزمان آقا شهرام نعمتی هم در کنارمان بود. بعد از گرفتن چند عکس یادگاری، شروع بە فرود میکنیم. بە کارگاە پایین برگشتە و بر روی یخ کارگاە آبالاکوف میزنیم و دوبارە فرود میرویم. بعد از فرودِ طول دوم، چند متر پیادە بە کارگاە حلقەفرود طول اول میرسیم و طنابها را ریختە و یک مرحلە دیگر فرود میکنیم تا بە پای آبشار برسیم.

ساعت ۱۴:۳۰ است و کار صعود و فرود ما بر روی آبشار ۵ ساعت طول کشیدە است.

لوزم را جمع کردە و بە سمت محل پارک ماشین میرویم. بعد از رسیدن بە ماشین، بە سمت آبگرم لاریجان رفتە و در گرمابەی تاریخی و موقوفەی شاەعباس صفوی تنی بە آب میزنیم و داغی آب خستگی را از تن و جانمان میزداید.

بعد از آب‌تنی، ساعت ۱۷:۳۰ بە سمت تهران حرکت میکنیم و شب را در منزل دوست عزیزمان کاک کاوان محمدزادە میمانیم و شبی بەیادماندنی دیگر را تجربە میکنیم.

اوقات خوش آن بود کە با دوست بە سر رفت

باقی همە بی‌حاصلی و بی‌خبری بود‌

جمعە ساعت۱۱بە سمت قروە حرکت کردە و ساعت ۱۶ بە قروە میرسیم.

 

رحمان مرادیانی و محمد ظاهری(سرپرست برنامە و نویسندەی گزارش)

 

معرفی رآبشار یخی نوا

آبشاریخی نوا بە عنوان بلندترین آبشار ایران در استان مازندران، شهرشتان آمل و بخش لاریجان واقع شدە است. صعود این آبشار یکی از چالش‌برانگیزترین فعالیت‌های کوهنوردی فنی در ایران محسوب میشود. ارتفاع آبشار حدود صد و سی متر، شامل دو بخش مجزا می‌باشد. بخش اول صعود دهلیز باریکی با شیب مثبت بە طول حدود پنجاە متر، و بخش دوم دیوارەی اصلی بە طول تقریبی هشتاد متر می‌باشد کە بەصورت کردەای در سە مرحلە صعود  میشود. در انتهای طول اول و همچنین انتهای طول سوم(تاج آبشار) بر روی دیوارەی سنگی حلقەی فرود وجود دارد کە از این حلقەها میتوان جهت حمایت نفر دوم و فرود استفادە نمود. برای صعود این آبشار علاوە بر داشتن آمادگی جسمانی بالا، فرد صعود کنندە باید دارای توان فنی یخنوردی و همچنین استقامت روحی روانی بالایی باشد تا بتواند چندین ساعت در شرایط سرما و محیط عمودی یخی فعالیت نماید.

دسترسی: جهت دسترسی بە آبشار نوا(برای کسانی کە از سمت جنوب بە منطقە وارد میشوند) باید چند کیلومتر بعد از پلور، از خروجی رینە عبور کردە(تقریبا بیست متر) و از سمت راست وارد جادەی دسترسی بە روستاهای نیاک و نوا شد. ادامەی جادە بعد از روستای نیاک و نرسیدە بە روستای نوا شما را بە نزدیکی آبشار میرساند. از این قسمت باید از ماشین پیادە شدە و تا پای آبشار کوهپیمایی کنید کە حدودا یک ساعت زمان لازم دارد. بدیهی است کسانی کە از سمت شمال بە سمت آبشار می‌آیند باید بعد از خروجی گرنک(حدود یک کیلومتر) باید از سمت چپ از جادە خارج شدە و بە ترتیبی کە شرح دادە شد بە سمت آبشار بروند.

نکتە: در ورودی روستای نیاک یک دوراهی وجود دارد و سر دوراهی یک تابلو وجود دارد با عنوان “کارخانە آب معدنی نوا”…با دنبال کردن جهت نشان دادە شدە بر روی تابلو(چپ) شما بە آبشار میرسید درغیر این صورت وارد روستای نیاک خواهید شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *