صعود به قله قلعه ماران و پیمایش جنگل قلعه ماران در استان گلستان

مورخه ۱۵ خرداد ۴۷ تن از اعضای باشگاه قاجر طبق برنامه زمانبندی شده شش ماهه اول به قله قلعه ماران  صعود نموده سپس جنگل قلعه ماران را نیز پیمایش نمودند.

در این پیمایش۵ تن از اعضای باشگاه پاسارگاد گنبد به عنوان راهنما آنها را همراهی کردند(کوهنوردان: علی شاه محمدی، احمد کولف، مسلم یازرلو، عباس سمبعی، جواد رمضانی)

دورنمای قله
کاسه قله 
مسیر قله
مسیر جنگل

گزارش برنامه…
اعضای تیم شب یکشنبه۱۳ خرداد  ساعت ۲۲:۳۰ با یک دستگاه اتوبوس از قروه حرکت نمودند.
پس از عبور از شهرهای همدان در پلیس راه ساوه- تهران ساعت۲:۳۰ نیمه شب اتوبوس خراب شد با تلاش رانندگان وتماس سرپرست ماشین دیگری قرار شد، بیاید.
ساعت۶:۳۰ دقیقه اتوبوس رسید و پس از جابجایی مسافران و وسایل بعد از یک ربع به راه افتادند.
ساعت ۸ صبح به سه راهی افسریه رسیدند و تعدادی از همنوردان که قرار بود از تهران بیایند،آنجا سوار شدند.
بجهت تعطیلی و ترافیک شدید جاده شمال قرار شد از مسیر سمنان به استان گلستان بروند.
پس از عبور از شهرهای تهران-سمنان- دامغان-شاهرود-گردنه پرپیچ و خم خوش ییلاق ساعت ۱۷ به آزاد شهر رسیدند.
طبق هماهنگی قبلی با همنوردان باشگاه پاسارگاد گنبد، کوهنوردان: علی شاه محمدی و مسلم یازرلو به استقبال آنها آمده با هم راهی رامیان شدند.
پس از عبور از رامیان و روستای باقرآباد کنار هلال احمر از اتوبوس پیاده شدند و طبق هماهنگی آقای شاه محمدی ۳ نیسان آنجا حاضر بودند که کلیه اعضا را سوار نمودند.
پس از عبور از روستای پاقلعه تا آخرین نقطه ای که نیسان می رفت، رفته آنجا پیاده شدند و با کوله ها تا  پیش پناهگاه جامه شوران رفتند و همانجا کمپ ها را برقرار نمودند.
محل کمپ
پناهگاه جامه شوران
۱۵ خرداد
۱۴ تن از اعضا به همراه دو تن از راهنمایان محلی (شاه محمدی و یازرلو) صبح ساعت ۵:۵۰ بسمت قله حرکت نمودند.
مسیر قله
درابتدای مسیر چشمه آب بسیار گوارایی وجود دارد.
اعضا پس از پر کردن بطری های آب براه افتادند.
بیشتر مسیر شیب تندی داشت پس از حدود دو ساعت به دوراهی مسیر پا قلعه- جامه شوران رسیدند که این قسمت را شاه نشین می گفتند.
شاه نشین
پس از استراحت کوتاهی براه افتادند از این قسمت کمی از تندی شیب کاسته شد. 
در طول مسیرحدود ۱۰  دقیقه دست بسنگ شدند.
ابتدای مسیر دست بسنگ
ساعت ۹ صبح به بالای دیواره که به آن کاسه قلعه می گفتند، رسیدند به اظهار راهنمایان محلی کلیه کوهنوردان این قسمت را قله می دانند.
کاسه قله
در آنجا چشمه آب گوارایی وجود داشت که واقعا سبب رفع خستگی می شد.
پس از استراحت کوتاهی و گرفتن چند عکس یادگاری بسمت پایین حرکت کردند.
وقتی به دوراهی شاه نشین رسیدند، به پیشنهاد راهنمای محلی، مسیر برگشت ازپاکوب پا قلعه رفتند.
وقتی به پا قلعه رسیدند با هماهنگی آقای شاه محمدی یک نیسان دنبالشان آمد. آنها را به محل کمپ برد.  
پس از حدود یک ربع به محل پارک نیسانها رسیدند.
اعضای در کمپ مانده به سرپرستی آقای عباس سمیعی یکی دیگر از اعضای باشگاه پاسارگاد به آبشاری در همان نزدیکی رفته بودند.
آبشار
اعضایی که در محل کمپ مانده بودند، کوله ها را پیش نیسانها آورده بودند.
در این قسمت اعضا به دو گروه تقسیم شدند تعدادی با سرپرستی آقای احمد کولف یکی دیگر از اعضای باشگاه پاسارگاد گنبد با نیسانها به سمت چشمه گل رامیان رفتند.
بقیه اعضا از مسیر جنگل آمدند . پس از پیمایش حدود ۴ ساعت به روستای باقر آباد رسیدند.
پیمایش جنگل
یکی از نیسانها دنبالشان آمد و آنها را به چشمه گل رامیان کنار بقیه اعضا برد.
اتوبوس هم با هماهنگی سرپرست به چشمه گل رامیان آمد و همگی سوار اتوبوس شده و پس از خداحافظی با همنوردان گنبد راهی بندر ترکمن شدند و طبق قرار می خواستند شب را در کنار بندر باشند.
پس از عبور از رامیان بسمت گرگان، گرد و خاک و بارش باران شروع شد البته پس از ساعتی قطع شد.
اعضا ساعت ۲۱ شب به بندر ترکمن رسیدند اما آب ابتدایی  آن خشک شده و اثری از آب نبود. 
حدود یک ساعت از بازار آن دیدن کردند سپس با توجه به شرایط آب و هوایی ترجیح دادند شبانه برگردند.
ساعت۲۲:۳۰ همگی سوار اتوبوس شده و پس از عبور از شهرهای گرگان- قایم شهر- نکا-ساری-سوادکوه-فیروزکوه-تهران-ساوه-همدان ساعت ۱۳:۱۵ روز چهارشنبه ۱۶ خرداد همگی در نهایت سلامت به قروه رسیدند. 
پی نوشت:
از زحمات و محبت خالصانه آقایان: علی شاه محمدی، احمد کولف، مسلم یازرلو، عباس سمیعی و جواد رمضانی نهایت تشکر را داریم که با صبوری و درایت خاطره خوبی را برای همه اعضای رقم زدند..    
گزارش از : لیلا صالحی  
معرفی قلعه ماران…
قلعه ماران یا قلعه موران یا دژتاکی قله‌ای مخروطی به ارتفاع ۲۴۳۰ متر است که در جنوب غرب شهرستان رامیان واقع شده‌است از امتداد رشته کوه های البرز شرقی بوده و قله ای نیمه جنگلی است که سر چشمه رودهای جادره – خاک پیرزن – قره چای – پشمکی می باشد از فراز آن قله های شاهوار – کهکشان – النگ دیده میشود .در بالای این قله زمینی مسطح به مساحت ۳ کیلومتر مربع قرار دارد به این پهنه ی وسیع به اصطلاح (کاسه) می گویند که در طول تاریخ پایتخت و مرکز برخی حکومت‌ها بوده‌است که از مهمترین آن‌ها می‌توان به پایتخت ییلاقی سلسله اشکانیان اشاره کرد در حال حاضر دو کلبه یا آرام گوسفندان که به دست چوپانان از درختان جنگلی ساخته شده، در آن واقع است . 
قلعه ماران قله ایی است با دیوارهای صخره ایی کم نظیر و شاید هم بی نظیر پر از چشم انداز و مناظری که هر بیننده ایی را مدحوش خود می کند دور تا دور آنرا دیوارهای صخره ایی فرا گرفته است و فقط از ضلع شرقی آن می توان به قله صعود کرد برای رفتن به قله کوهنوردان عموما از روستای پا قلعه و یا از روستای خاک پیرزن صعود می کنند که هر کدام جاذبه های خاص خودش را دارد. البته هر کدام از این مسیرها راههای فرعی دیگری هم دارند. از مسیر پا قله حدود ۳-۲ ساعت و از مسیر خاک پیر زن حدود۶-۵ ساعت طول می کشد زمانیکه بالای قله می رسید با دشت نسبتا وسیعی روبرو می شوید که در فصل تابستان چراگاه گله داران محلی است. خود این دشت جا های دیدنی زیادی دارد که از جمله سنک های شکل گرفته در اثر آب باران ، برف و باد حفره ها و چاهها که غار نوردان را به جلب می کند.پوشش گیاهی منطقه شامل درختان جنگلی از قبیل توسکا, انواع بلوط , ازگیل وحشی ولیک گل های پامچال ، لاله واژگون ، گل شیر سگ ,گیاهی به نام بلندجر ,گل پر…میباشد .پناهگاه قلعه ماران در ضلع شمالی قله ی قلعه ماران واقع شده و برای رسیدن به این پناهگاه از روستای باقرآباد نیز دسترسی وجود دارد.
توضیحات بیشتر :
روستای پاقلعه : در نزدیکی و پای دامنه کوه قلعه ماران واقع شده و ارتفاع روستا از سطح دریا ۱۱۸۰ متر است. زمستان های سرد و تابستان های معتدل دارد و  از توابع بخش مرکزی شهرستان رامیان است که با مختصات جغرافیایی ۵۵ درجه و ۷ دقیقه طول شرقی و ۳۶ درجه و ۵۵ دقیقه عرض شمالی، در ۱۰ کیلومتری جنوب غربی شهر رامیان و ۷۰ کیلومتری گرگان قرار دارد . فاصله ی شهرستان گنبد کاووس تا شهرستان رامیان ۲۶ کیلومتر بوده و فاصله ی شهرستان رامیان تا روستای پاقلعه ۷ کیلومتر است. این روستا از شمال شرقی به پل آرام، از جنوب و غرب به ارتفاعات قلعه موران و از شمال غربی به منطقه تفریحی جامه شوران محدود می‏ شود.ارتفاع روستای کوهستانی پاقلعه، از سطح دریا ۱۱۸۰ متر است و تحت تأثیر اقلیم کوهستانی زمستان‏های سرد و تابستان‏های معتدل دارد. میانگین بارندگی سالانه روستا ۴۸۴ میلی‏متر گزارش شده است. مردم روستای پاقلعه به گویش معروف به استرآبادی سخن می‏ گویند
جبهه های صعودبه قله 🙁 سیدکلاته – جامه شوران – قله) (شش آب – پا قلعه – قله) (شش آب – پاقلعه – سر گل-قله) (خان ببین – شیرآباد – پشمکی – قله) (علی آباد – زرین گل – سیاه رودبار – خاک پیرزن – قله ) و صعود از مسیر دیواره (کوه قلعه ماران دیواره های سنگی آهکی حدودأ به ارتفاع ۱۵۰ متر دارای قابلیت صعود فنی برای سنگ نوردان می باشد ) می باشد که مسیر های اول و دوم دسترسی بیشتری دارند خصوصا مسیر سید کلاته – قله دارای پناهگاه کوهنوردی است  ارتفاع پناهگاه ۱۰۵۰ متر محل پناهگاه دارای مرتع بوده که قبلا روستایی به نام جامه شوران در ان وجود داشته است .( پناهگاه در ۳۰۰ متر از زمین اهدایی مرحوم مشهدی نور حسن رجنی از دامداران منطقه که در زمان حیات همیشه گرما بخش دل کوهنوردان  و پذیرای آنان  در کلبه ( آرام ) محقر خود بوده  است  به همت کوهنوردان به مساحت ۷۰ متر برای استفاده ی عموم و یاد بود آن مرحوم ساخته شده است )
وجه تسمیه قلعه ماران
رامیان با تاریخی کهن سرزمینی محصور در میان کوههای البرز شرقی با چشمه ساران ، آبشارها و جویبارهای متعدد و دارای جنگل ها و چشم اندازهای زیبای طبیعی است. این سرزمین در طول تاریخ توجه بسیاری از امرای فارس ، ترک ، مغول و عرب را به خود جلب کرده است .
در مورد وجه تسمیه رامیان نظرات مختلفی وجود دارد . بنا به نظر گروهی در هزاره ی اول و دوم قبل از میلاد اقوامی در دو/۲ کیلومتری رامیان به نام کهنه رامیان زندگی می کرده اند . این اقوام « آرامیان » نامیده می شدند که مردمانی سامی نژاد از اهالی بابل واقع در بین النهرین بوده اند.در تاریخ مشیرالدوله مهاجرت این قوم را از نواحی شمالی دانسته اند که به مرور حرف « آ » از کلمه آرامیان حذف و به رامیان تبدیل شده است .
گروهی نیز عقیده دارند با توجه به اینکه رامیان در مسیر جاده ابریشم قرار داشته و جاده ای کاروانی از میان این سرزمین از ایالت هیرکانیا یا اوره کانیه (جرجان) به طرف قومس ( شاهرود ) می رفته آن را « راهمیان » یا « راه میانه » گفته اند . جاده رامیان به علت اینکه مقداری از آن کالسکه رو بوده و سهل العبورترین جاده هیرکانیا محسوب می شده است و نسبت به جاده کاروانی کرتوی کتول که به خاطر پیچ های متعدد و دوری « راه کرانه » نامیده می شد از موقعیت ویژه ای برخوردار بود. امروزه قسمتی از جاده کاروانی چند هزار ساله رامیان در دامنه های شمال شرقی ( دروازه جرجان ) و (شمال غربی دروازه استر آباد ) باقی مانده است .
رامیان در زمان اسکندر به نام « رومیان » و در دوره سلوکیان با نام « لابوس » خوانده می شده است . مورخین یونانی و ارمنی قبل از میلاد رامیان را به نام « لابوس » می خوانده اند . کلمه لابوس از لیبوس به معنای موقعیت گرفته شده است و به دلیل اینکه رامیان موقعیت سوق الجیشی و استراتژیکی خاصی داشته لابوس نامیده شده است .
اولین اقوامی که در این منطقه زندگی کرده اند « تپورها » بوده اند که به خاطر قدرت جسمانی و اندام تنومندشان به این نام خوانده می شدند و آنان در سفال سازی سر آمد زمان خود بوده و فلز را نیز می شناخته اند.
امروزه سفال های مربوط به این ادوار در تپه های باستانی رامیان به وفور قابل رؤیت است . بعد از ورود آریاییها به این منطقه و ترکیب با تپورها ، نژاد « آریا مردی » یا « آمردها » به وجود آمد.
در سال ۲۳۰ قبل از میلاد « اردوان » یا اشک سوم موفق شد در محل رامیان فعلی در یک جنگ اعجاب انگیز قدرتمندترین پادشاه سلوکی با سپاهی حدود ۶۰ هزار نفر را به مصالحه بکشاند و اقوام ساکن در رامیان را باید عامل اصلی این ییروزی به حساب آورد . پادشاه سلوکی ، پادشاه اشکانی ( اشک سوم ) را رسما ً به عنوان پادشاه ( پرتره – پارت ) ایران شناخت . در دوره حکومت سلوکیان در ۲۰۰ قبل از میلاد ، تیرداد وارد رامیان شد و مدتی با تپورهای کوهستان جنگید و قلعه ماران رامیان ( دژتاکی ) را به عنوان پایتخت ییلاقی خویش برگزید.
در دوره حکومت ساسانیان گروهی از ترکان به شمال ایران ( استان گلستان کنونی ) حمله کردند . و در نواحی شمال شرقی ( محلی به نام ترک محله ) وارد شدند . در زمان عمر خلیفه دوم و حمله به این نواحی بین این اقوام و مسلمین جنگهایی پدید آمد ، که به شکست سپاهیان اسلام منجر شد . در تاریخ طبری نام آن واقعه بلندجـَر آمده است ( بلندجـَر نام گیاهی است با رشدی حدود ۳۰ تا ۷۰ سانتیمتر که در کوه ها و کوهپایه ها می روید . کوهی نیز هم اکنون با نام بلند جار ( بـَلـَند جـَر ) در غرب رامیان مشرف بر شهر وجود دارد .)
در قبرستان بزرگی که در این ناحیه وجود دارد سنگ قبرهایی از سال ۲۰ و ۱۳۷ هجری موجود می باشد .
در دوره تیموریان ، تیمور و پسرش میرانشاه وارد رامیان شده و در قلعه ماران دو دژ به نامهای تیمور قلعه ( قلعه تیمور گورکانی ) و قلعه میرانشاه که امروز به همین نام خوانده می شوند ساختند و نام « قلعه میران » از این پس مصطلح شد .
در اوایل حکومت صفویه گروهی از ترک های گرایلی به رهبری سلطان یتیم گرایلی وارد رامیان شدند . این گروه قزلباش از حامیان صفویه و جزو قوای شاهسون بودند که در سرکوب ازبکها نقش مهمی ایفا کردند .
در دوره زندیه ، حسینقلی خان قاجار قوانلو وارد رامیان شده و در قلعه سکونت نمود و از طوایف رامیانی جهت بسط حکومت خود استفاده نمود .
طوایف ساکن در رامیان شامل : بای – رجبلو –صادقلو – قوانلو –کاغذ لو– یازرلو( که ترک هستند ) می باشند .
منبع: ویکی پدیا

تاریخ اجرای برنامه: ۱۴ و ۱۵ خرداد ۱۳۹۷
شرکت کنندگان آقا: طیب صالحی، حبیب حنیفی، امیر مرادی، یاسر رحیمی، سهیل بیگلری،محمد رحیمی، مهدی لقایی، امیر رضا رحیمی، کامبیز اقدامیان، کورش ایپکی، اصغر رضایی، حمید یارویسی، شایان اقدامیان، محمود فلاح ، مشتاق لقایی،رامتین تورانبخت، نبیل زارعی،
شرکت کنندگان خانم: صدیقه نوربخش، عفت مرادی، الهه زارعی، پروین پهلوانی، میترا قبادی، مژگان یعقوبی، ویدا طبیبی، آذر زارعی، شرافت شیخ ذکریا، خاتون نریمانی، اسراء مرادی، ناهید نادری،کیمیا رشید امیری، منیژه مرادی، مریم حنیفی، مرضیه محمدیان، نگین یارویسی، صبا امجدی، سحر یارویسی، شهلا کوثری، بهیه معنوی پور، ثنا زرتشت، مریم محمدیان، مونا محمدی، نگین پیرهادی، طاهره بیگلری، مانا مرادی، مهناز محمدی، طاهره گوهری، لیلا صالحی(سرپرست)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *