تاثیر ارتفاع بر عضلات بدن:

تعداد اریتروسیت ها (گلبول های قرمز)دراولین هفته قرارگرفتن درارتفاع افزایش مییابد.کاهش اکسیژن درارتفاع باعث تحریک رها سازی هورمون اریتروپویتین میشود .این هورمون مسئول تولید اریترویست است .غلظت اریتروپویتین خون درسه ساعت اول پس ازرسیدن به ارتفاع بالا افزایش می یابد.وبعد از ۲۴ تا ۴۸ ساعت به حداکثر خود میرسد بعد از زندگی درارتفاع به بالای ۴۰۰۰متر (فوت۱۳۱۲۰) برای مدت ۶ماه ،حجم کل خون فرد۹% تا۱۰% افزایش می یابد.این افزایش تنهابه علت تولید اریتروسیت نیست ،بلکه به علت تغییر در حجم پلاسما نیز می باشد.درصد ی از حجم خون که اریتروسیت ها راتشکیل میدهد،هماتوکریت نامیده می شود…..

افرای که مقیم کوه های اند در پرو۴۵۴۰متر(۱۴۸۹۱ فوت)هستند، میانگین میزان هماتوکریت آنها ۶۵درصد است.این مقدار به میزان قابل توجهی بالاتر از میانگین افرادی است که درسطح دریا زندگی می کنند مقدار هماتوکریت این افراد۴۸ %است.اگر هر یک از این افرادبه مدت ۶هفته درارتفاعات پرو زندگی نمایند میانگین هماتوکریت آنها نیز به ۵۹%می رسد.پس میزان هموگلوبین خون علاوه برافزایش حجم اریتروسیت هاافزایش می یابد.این سازگاری افزایش میزا ن هموگلوبین درارتفاعات طرفیت حمل اکسیژن رادرحجم معینی از خون افزایش می دهد.چند ساعت پس از رسیدن به ارتفاع حجم پلاسما به علت جابجایی مایعات واز دست دادن آب دراثر تنفس کاهش می یابد.درارتفاعات آب بیشتری براثر تبخیر به هنگام تنفس از دست داده می شود،زیرا هوایی که وارد شش ها می شود بسیار خشک است. این موضوع باعث کاهش آب بدن شده ودرنتیجه حجم پلاسما کاهش می یابد.که این کاهش حجم پلاسما باعث افزایش غلظت اریتروسیت ها می شود وحتی ظرفیت حمل اکسیژن خون میز افزایش می یابد.

سازگاری عضله

علیرغم این که پژوهشهای معدودی درزمینه تغییرات عضله به هنگام قرار گرفتن درارتفاع انجام شده است ولی نمونه های عضلانی گرفته شده نشان میدهد که عضله تغییرات ساختاری ومتابولیکی مهمی درهنگام صعود به ارتفاع به وقوع می پیوندد.دراعزام به کوه اورست وکوه مک کینلی درازای ۴تا۶ هفته کمبود اکسیژن مزمن سازگاری عضلانی به صورت ۱۱%-۱۳ % کاهش سطح مقطع عضله،۲۱تا۲۵% کاهش سطح مقطع تارهای عضلانی،۱۹%کاهش مقطع تارهای تند انقباض و۱۳%تراکم مویرگی مشاهده میشود.

علاوه براین کاهش درسوکسینات دی هیدروژناز،سیترات سینتاز،فسفوریلازوفسفوفروکتوکیناز خواهیم داشت.قرار گرفتن زیاد درارتفاعات بالا باعث کم شدن اشتها وکاهش دروزن می شود.درسال ۱۹۹۲ همگام صعود به کوه مک کینلی شش مرد کوهنورد با میانگین کاهش وزنی حدود۶کیلوگرم(۲/۱۳پوند)روبرو شدند .اگر چه قسمتی از کاهش وزن نشان دهنده ی کاهش عمومی دروزن بدن وآب میان بافتی بود،اما تمام مردان کاهش قابل توجهی درتوده عضلانی خود مشاهده کردند.چندین هفته زندگی درارتفاعات بالا،بالاتراز۲۵۰۰متر(۸۲۰۰ فوت)توانایی متابولیسم عضله راکاهش می دهد.اگرچه ممکن ات درارتفاعات پایین تر از این پدیده به وقوع نپیوندد،ولی درارتفاعات بالا تر مانند کوه مک کینلی وکوه اورست فعالیت های آنزیم میتوکندریایی وگلیکولیتک عضلات پا (عضله دوقلو، عضله پهن خارجی ) به میزان قابل توجهی پس از ۳تا۴هفته کاهش می یابد.

منبع : گروه سلامت سیمرغ – خانم سهیلا خدادای و با تشکر از وبلاگ چون کوه استوار – گردآوری: دکتر حمید مساعدیان – انجمن پزشکی کوهستان ایران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *