پیمایش بخشی از غار قلایچی در بوکان

روز جمعه ۶آبان ماه سال ۱۳۹۰ سه نفر از اعضاء هیئت و گروه کوهنوردی قاجر قروه به همراهی شش نفر از اعضاء باشگاه آورین بوکان بخشی از غار قلایچی را پیمایش نمودند.
معرفی غار قلایچی و گزارش برنامه را در ادامه مطلب بخوانید…

مختصری درباره غار زیبای قلایچی بوکان
غار قلایچی در۱۲ کیلومتری شمال شرقی شهرستان بوکان و در مجاورت محوطه باستانی قلعه قلایچی یکی از مراکز
تمدن مانایی ها قرار گرفته و از دسته غارهای طبیعی به حساب می آید که در اثر نفوذ آب در طبقات آهکی شکل
گرفته و از نظر ساختار غار و کلاس غارنوردی می توان آن را از جمله ی غنی ترین وسخترین غارهای مکشوف ایران به
به شمار آورد.
تیمی از غارنوردان هیئت کوهنوردی بوکان با همکاری باشگاه کوهنوردی وسنگنوردی بوکان  با تلاش هایی که در چند سال اخیر انجام داده اند موفق به کشف ۱۶ غار طبیعی در این منطقه شده اند که کونه کوترقلایچی یکی از دستاوردهای تلاش این عزیزان است.
دهانه غار با قطر ۸ متر در ارتفاع ۱۷۵۰ متری کوهی به همین نام(قلایچی) قرار دارد.


دهانه غار

اولین تلاشها
اولین تلاش برای کشف غار قلایچی دقیقا مشخص نیست ولی کنجکاوی سیری ناپذیر بشر باعث شده تا هر بار برای کشف ناشناخته ها گامهای جسورانه برداشته شود. بگفته مردمان محلی و شواهد مستند و منطبق با کشفیات ما تیمی متشکل از مردان روستا های اطراف بوکان با جمع آوری ریسمانهای بلندی از جنس پشم ۴۰ سال پیش یک نفر از اهالی بوکان را به کف چاه هدایت کرده اند و ایشان  موفق به فرود تا انتهای تالار اول شده است اما اولین تلاش مکتوب و مستند به سال ۱۳۸۱ بر میگردد که آقای ناصر فیض الله بیگی به عنوان اولین شخص در قالب تیم هیئت کوهنوردی بوکان به سرپرستی اقای اسماعیل فرامرزی موفق به فرود تا کف تالار اول گردید و به دلیل نداشتن نور کافی به همراه زنده یاد مقبل هنرپژوه تصمیم به بازگشت به دهنه غار میگیرند. در ادامه تیمهای دیگری از بوکان به کرات بر روی این مجموعه فعالیت کرده اند که کشفیات موجود حاصل تالش تک تک این عزیزان است که به دلیل از قلم نیفتادن نام یکی از این عزیزان از ذکر نامهای دیگر خوداری شده است وتنها به نام باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی بوکان اشاره میکنم که نقشه برداری و کشف بیشتر قسمتهای غار توسط عزیزان غارنورد این باشگاه  صورت گرفته است.


مشاهدات  

عمق غار تا رسیدن به کف تالار اول ۱۱۰ متر می باشد که مستلزم فرود بر روی تپه ای ۲۰ متری انباشته شده از
 سنگ ،فضولات و لاشه ی کبوترانی است که تا عمق ۶۰ متری غار لانه کرده اند.
جالب است  بدانید که تا شعاع ۲۰ متری دهانه غار هیچ سنگی یافت نمی شود و تمامی این سنگ ها را در کف
تالار اول می توان یافت.
علاوه بر عمق چاه وجود چندین تالار بزرگ و دالان ها،تونل ها،چکنده ها و چکیده ها به جرات می توان گفت که
تمامی مشاهداتی که تا کنون در این نوع غارها یافت شده است را می توان به تنهایی در این مجموعه مشاهده کرد.
 
تالار اول به نام تالار کازیوه نام گذاری شده است که کلمه ای کردی و به معنی شروع صبح میباشد که به دلیل سو سوی نور که از بالای چاه دیده میشود این نام بر ان نهاده شده که براستی اسم با مسمای است.  علاوه بر وجود چند ده استلاگمیت واستالاگتیت بزرگ و تونل ها یی که این تونل ها گاه بن بست و گاه به همدیگر مرتبط هستند در قسمت جنوب غربی خود به حوضچه آبی زلال و روان ختم می شود که به دلیل درصد بالای آهک در آن غیر قابل شرب می باشد که در سومین مرحله کاوشها کشف و به نام مرد خستگی نا پذیر کوهنوردی بوکان  حوض اسماعیل فرامرزی نام گذاری گردید.
 دومین تالار عمده غار که در دومین دوره کاوشها کشف شده و در آن زنده یاد مقبل هنرپژوه نیز حضور داشت به نام تالار مقبل نام گذاری گردید که این نام در مراحل بعدی بر روی تالار نهاده شد تا با هر بار حضور در غار مقبل را در کنار خود احساس و جاودانه نگه داریم که با وجود مرواریدهای کف غار ستون های به هم رسیده و تزئینات آهکی کوچک و بزرگ با اشکال مختلف میتوان تالار دوم را با چند طبقه از صفحات سست و به هم مرتبط یکی از تالارهای منحصر به فرد در نوع خود دانست که دست رسی به تالار مقبل مستلزم فرودی ۲۵ متری بوده که این فرود ما را به ابتدای تالار رهنمایی میکند.
با پیگیری و کاوش هایی که در مراحل بعدی برای  شناسایی غار صورت گرفت یافتن تالار سوم و چهارم  حاصل تلاش مستمر گروه بود که نتیجه داد .
نکته:( به دلیل وسعت غار فقط تالار ها و دریاچه های شاخص نام گذاری و معرفی گردیده است)
  تالار سوم که یکی از بزرگترین (و شاید بزرگترین تالار مکشوف ایران است) تالارهای ایران و قدیمی ترین تالار این مجموعه است و به نام تالار کردستان نام گذاری شد که دریاچه ای نسبتا بزرگ در آن قرار دارد که دریاچه  به نام دریاچه خزر نام گذاری گردید.
تالار چهارم این مجموعه که به سمت شمال و هم جهت با دهنه غار دوکچی است علاوه بر استالاگمیت ها و راهروها و دالانهای متعدد دو دریاچه آب کوچک را نیز در خود جای  داده که این تالار به یاد جان باخته گان طوفان کاترینا تالار کاترینا نام گذاری شد.

  “استالاگمیت چکیده داخل غار

وسعت زیاد غار و به دنبال ۱۲ مرحله کاوش و شناسای توسط غارنوردان بوکانی ما را بران داشت تا این مجموعه عظیم را به دیگر غارنودان ایران و سایر کشورها  نیز بشناسانیم که این امر باتلاش جمعی جامعه کوهنوردی بوکان و همکاری ثایر نهادها  شهری (اعم از دولتی و غیر دولتی)به تحقق پیوست و ما با همکاری انجمن کوهنوردان ایران و انجمن در شرف تاسیس غارنوردان ایران در یک برنامه ۳ روزه موفق به نقشه برداری بخشهای کوچکی از این غار غظیم شدیم و تالار سیروان که یکی از زیبا ترین و رویای ترین تالارهای این مجموعه می باشد با همکاری غارنوردان سراسر کشور شناسای و نفشه برداری شد. وجود دریاچه ای زیبا و کم عمق به رنگی روشن با یک را هرو باریک در وسط دریاچه دلیل نام گذاری تالار به نام سیروان بود که نام رودخانه ای عظیم در قلب کردستان است.از دیگر جذابیتهای این غار به ستونهای بلند و متعدد و همچنین چکیده ای که به طرز اعجاب اوری شبیه به کشتی غرق شده است می توان اشاره کرد که در مرتفع ترین بخش تالار شکل گرفته است.
در مرحله شانزدهم کار بر روی غار کمپی به گنجایش ۱۰نفر برای شب مانی و ادامه کار نقشه برداری واکتشاف در تالار کردستان تعبیه گردید که حاصل تلاش غارنوردان خستگی ناپذیر باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی بوکان است.
تلاش برای کشف قسمت های دیگری از این مجموعه ونقشه برداری کامل قسمتهای مکشوف غار در برنامه های آتی تیم قرار دارد وامکان کشف تالارها و تونل هایی دیگر و همچنین دست یابی به راهیبرای رسیدن به غار دوکچی همچنان به قوت خود باقیست.

درضمن از تلاشهای دوستان بسیار خوبم به ترتیب آقای مسعود رمضانزاده برای کمک در کشف- نقشه برداری و عکسهای زیبای غار- حضور در دوره های متعدد غارنوردی  آقای سعید اسمعیل پور برای کمک در برپای کارگاهای srt- کشف- حضور در دوره های غارنوردی آقای وفا سراجی برای فیلم برداری قسمتهای از تلاش در غار قلایچی و آقایان بابک قادری و کیوان قادر پور در کشف و برپای کمپ و دیگر دوستانمان در این مجموعه ی پرتلاش و خستگی ناپذیر که بی هیچ مزدی تنها برای شناسایی و کشف قلایچی تلاش نموده اند کمال تشکر را دارم.
این است بهشت آهکی کردستان …
پی نوشت:
از لحاظ کار غار نوردی می توان تلاش بر روی این مجموعه را کاری سخت و طاقت فرسا دانست به نحوی که در
بالا آمدن از چاه ۱۱۰ متری به علت معلق بودن در بیشتر قسمتهای  مسیر بسیار دشوار می باشد ،دمای غار ثابت در
حدود ۱۰ درجه بالای صفر است .
به دلیل ریزش و خطرات احتمالی به غارنوردانی  که قصد فعالیت بر روی این
مجموعه را دارند توصیه می شود تا با آگاهی به فنون غار نوردی(srt) و با وسایل کامل به این مکان پای بگذارند.
با تشکر  تقدیمی از باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی ئاورین بوکان
                                                                                  

       نگارش: مهدی کریم زاده
منبع: سایت لاوی ته رغه

گزارش برنامه پیمایش غار قلایچی
طبق برنامه زمانبندی شده شش ماهه دوم  هیئت و گروه قاجر، قرار بود غار قلایچی در بوکان را پیمایش نماییم . ابتدا اطلاعات لازمه راجع به غار را از آقایان محمد مهدی پناه و آرش یاسمن پور از اعضای انجمن غارنوردی استان کردستان کسب نمودیم. آنها نقشه و اطلاعات مفید خود را صادقانه و با نیت خالصانه در اختیار ما گذاشتند که نهایت تشکر را از آنها داریم.
 روز پنجشنبه ۵ آبان به همراه داوود و سامان مفاخری به سمت بوکان حرکت کردیم.  اگر چه قرار بود، آقای مهدی پناه در این پیمایش با ما همراه باشد اما به جهت مشغله کاری نتوانستند در این برنامه شرکت کنند.
با آقای مسعود رمضانزاده و مهدی کریم زاده که ازغار نوردان بوکان هستند، تماس گرفتیم و آنان نیز قبول زحمت کردند تا در این برنامه ما را همراهی کنند. شب را میهمان دوستان بوکانی بودیم. باران از نیمه شب شروع به باریدن کرده و تا ساعت ۷ صبح روز جمعه ادامه داشت.
 روز جمعه ۷ آبان ساعت ۷:۴۰ به سمت غار که در ۱۲ کیلومتری بوکان واقع شده است، حرکت نمودیم. شش نفر از اعضای باشگاه آورین بوکان ما را همراهی کردند.البته سرپرست فنی و راهنمای این گروه ۹ نفره بر عهده آقای مسعود رمضانزاده بود.
دهانه این غار با قطر ۸ متر در ارتفاع ۱۷۵۰ متری کوه قلایچی قرار دارد.
ساعت ۹ فرود خود را به داخل غار آغاز نمودیم. غاری بسیار زیبا،بهشتی و غیر قابل تصور در زیر زمین بود که از همان ابتدا ما را مدهوش خود نمود.

بعد از ۱۱۰متر فرود چاه اول که عمیقترین چاه شناسایی شده در ایران می باشد، بر روی تپه هایی از خاک وسنگ و زباله هایی که از بالا ریخته شده بود، رسیدیم (۱۵الی ۲۰متر ارتفاع تپه) بعد از پائین رفتن از تپه چند تکه از قطعات بدنه یک ماشین فولکس به چشم می خورد که وجود چنین شیئی در چنین عمقی بسیار جالب بود.

 
مسیر پر از فضولات و لاشه های کبوترانی است که تا عمق ۴۰ متری غار لانه کرده اند.
پس از پیمایش بخشی از غار به دلیل نداشتن زمان کافی به سمت بالا برگشتیم تا اینکه ساعت ۱۸ همگی از غار خارج شدیم.حضور آقایان داوود و سامان مفاخری به عنوان اولین پدر و پسر که این غار را بازدید می نمودند نیز جای بسی خوشحالی دارد.
با تشکر و سپاس فراوان از دوستان بوکان و سنندج که در این پیمایش ما یاری کردند.

گزارشگر: رحمان مرادیانی

شرکت کنندگان آقا: بابک قادری، صلاح محمدی شیرکو عزیزی سعید اسمعیل پور، مهدی کریم زاده، داوود مفاخری، سامان مفاخری، مسعود رمضانزاده( سرپرست فنی)رحمان مرادیانی(سرپرست برنامه)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *