گزارش صعود به دماوند
صعود زمستانه از ضلع شمالی دماوند برای تاریخ۲۲ بهمن برنامه ریزی شده بود که با توجه به شرایط بد آب و هوا با چند روز تاخیر در تاریخ ۲۶ بهمن به اجراء در آمد . برای شرکت در این برنامه ۵ نفر از کوهنوردان گروه قاجر اعلام آمادگی نمودند . روز جمعه راس ساعت ۳۰/۵ صبح با ماشین مزدا دو کابین پس از جابجا کردن وسایل صعود به سمت تهران حرکت کردند . در طول مسیر پس از توقفی کوتاه جهت صرف صبحانه و نهار گروه بدون مشکلی ساعت ۳۰/۱۴ به روستای ناندل رسیدند در ناندل پس از مدتی کوتاه جستجو قرارگاه کوهنوردان را درداخل  روستا که در منزل آقای صالحی واقع شده را پیدا کرده و هماهنگی لازم با آقای صالحی بعمل آمد . اما از آنجا که فرصت و زمان کافی برای آغاز صعود در بعدازظهر جمعه وجود نداشت و احتمال رسیدن به جانپناه چهارهزار بسیار کم بود سرپرست تیم شروع صعود را به روز بعد موکول نمود . اما طبق اظهارات آقای صالحی مطلع شدیم که یک گروه از کوهنوردان دیواندره و سقز یک روز قبل از گروه قاجر به ناندل رسیده و صعود خود را صبح جمعه آغاز کرده بودند که انتظار می رفت در ارتفاع چهارهزار باشند .اما از همین فرصت کوتاه گروه برای شناسایی منطقه استفاده کرد. شب اول با قدری استراحت و خوردن شام و گفتگوی دوستانه و خاطره انگیز با آقای صالحی سپری شد .

ادامه گزارش را در ادامه متن بخوانید.

روز دوم : شنبه ساعت ۴ صبح گروه از خواب بیدار شدند و در میان آرامش حاکم بر دامنه دماوند و روستای ناندل خود را برای صعود آماده کردند و در تاریکی از روستا خارج و به سمت جبهه شمالی براه افتادند . هوای بسیار آرام و خوبی حاکم بود و امیدواری برای صعودی خوب را دوچندان کرده بود . هر چند که شرایط آب و هوا در دماوند بسیار متغیر است .اما حرکت کوهنوردان بدلیل مقداری برفکوبی با کندی صورت می گرفت ولی با حرکت پیوسته سرانجام ساعت ۳۰/۱۲ گروه به جانپناه چهار هزار رسید . که  پس از صرف نهار با توجه به وضعیت جسمی خوب اعضاء و زمان کافی ، گروه به سمت جانپناه پنچ هزار به راه افتاد ، مسیری که پیش بینی می شد در ظرف سه ساعت طی شود . پس از یک ساعت صعود باد شروع به وزیدن کرد و هر لحظه شدیدتر می شد و حرکت را دچار اشکال می کرد . سرعت باد در نزدیکی جانپناه به حدی شدید بود که احتمال پرتاپ کردن کوهنوردان را داشت ولی به لطف خداوند و تلاش گروه همه افراد تیم در صحت و سلامت ساعت ۶ عصر به جانپناه رسیدند . و در آنجا مورد استقبال کوهنوردان کردستانی ( دیواندره و سقز ) قرار گرفتند همزمان سه نفر از کوهنوردان نیشابور نیز که از جبهه جنوبی به قله صعود کرده بودند نیز حضور داشتند  فضای جانپناه برای این تعداد از کوهنورد بسیار کوچک بنظر می رسید ولی با همکاری و صمیمیتی که همواره در میان کوهنوردان وجود دارد ، فضای لازم برای سپری کردن یک شب سرد در ارتفاع ۵ هزار متری دماوند برای همه فراهم شد . وزش باد در بیرون با شدت هر چه تمامتر می وزید .و تا صبح چنان ادامه داشت گویی تمامی ندارد . اما این بادکه صدای دماوند بود با همه خشونت ظاهریش دوست داشتنی بنظر می رسید بخصوص حالا که همه در جانپناه بودند .

 

روز سوم : صبح ساعت ۵ اعضاء گروه بیدار شدند . بنابرصلاحدید سرپرست تیم دو نفر از گروه قاجر بهمراه یک نفر از دیواندره در جانپناه ماندند . و سه کوهنورد گروه قاجر در معیت ۴ کوهنورد از شهرستان های دیواندره و سقز ساعت ۶ صبح به سمت قله به راه افتادند . حرکت در لحظات اولیه بدلیل وزش باد بسیار سخت انجام می گرفت . در میانه راه یکی از کوهنوردان دچار سرمازدکی از ناحیه پا شد و برای جلوگیری از بروز هر گونه مشکل بهمراه یکی از کوهنوردان به پایین بازگشت بقیه اعضاء تیم مشترک در ساعت ۴۵/۱۰ به پنجاه متری قله رسیدند . و در یک حرکت نمادین با وجود آمادگی و انگیزه  طبیعی و مرسوم شده ، از ایستادن بر قله خوداری کردند .ذکر یاد و نام سامان کوهنورد سلحشور کردستانی ، یک فضای عاطفی و انسانی زیبایی در همنوایی با عظمت و شکوه دماوند  ایجاد کرده بود . فلسفه و انگیزه گروه مشترک برای این اقدام به حادثه نانگاپاربات برمی گردد . که سامان نعمتی در میان شور و شوق قله پرستی همنوردانش ناپدید می شود . گروه قاجر در جهت نشان دادن نقش و جایگاه ارزشمند همنورد و ارجحیت آن بر هر نوع قله پرستی  در تلاش است تا متاثر از حادثه نانگا پاربات  اینگونه حرکت های فرهنگی در اصلاح برخی ازرویکردها و نگرش ها ی غلط شتاب بگیرد .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *